Door de redactie van Indeed

Chris Hyams, CEO bij Indeed, sprak met Ellen McGirt, Senior Editor bij Fortune, tijdens South by Southwest (SXSW), dat plaatsvond in maart 2023 in Austin, Texas. Ze bespraken wat de huidige ontwrichting ons kan leren over de toekomst van werk, en waarom gelijkwaardigheid het nieuwe speerpunt is. Bekijk een aantal hoogtepunten van hun gesprek.

V: Wat is er nodig om [aanbieders] te laten nadenken over de onbedoelde gevolgen van hun technologie en het effect ervan op mensen die niet eens betrokken zijn bij hun ontwikkeling? 

A: Ik denk dat er twee aspecten meespelen: 'wat moeten we doen' en 'wat kunnen we doen'. 

We zijn het als sector verplicht om mensen te sensibiliseren die met hun beslissingen [technologie] kunnen beïnvloeden. Een voorbeeld zijn vooroordelen in AI: als de mensen die deze [AI]-systemen ontwerpen niet al vanaf het begin nadenken over vooroordelen, dan veranker en vergroot je de problemen in de samenleving, met als gevolg dat ze later heel moeilijk te veranderen en op te lossen zijn. Daar moeten we mee aan de slag. Mijn enige oplossing is dat we daar al vanaf de opleiding op moeten focussen. 

Dan is er wat we kunnen doen. Er zijn vele mogelijkheden om alle soorten onderbelichte doelgroepen te bereiken. Om het in bedrijfskundige termen te zeggen: je hebt de 'blauwe oceaan'- en 'rode oceaan'-strategieën. Bij de rode oceaan stap je een markt binnen die al lang bestaat en geen geheimen meer heeft. Maar de oceaan is rood, omdat iedereen met elkaar concurreert, waardoor er bloed vloeit. De blauwe oceaan is een markt waar niemand aandacht aan besteedt. 

Een van mijn favoriete voorbeelden als het gaat om onderbelichte markten is Rihanna. Als zwarte vrouw besefte ze dat de 200 jaar oude schoonheidsindustrie producten maakte voor een zeer beperkte [reeks] huidtinten. Toen ze het eerste product van (haar bedrijf) Fenty Beauty uitbracht, een foundation, deed ze dat in 40 verschillende tinten. Ze draaide 100 miljoen dollar omzet in de eerste vijf weken en 570 miljoen dollar in de eerste 15 maanden. En nu doet elk groot cosmeticabedrijf hetzelfde en biedt meerdere tinten aan.

Wie kijkt er naar de mogelijkheden voor gemeenschappen en klanten die onder de radar blijven en niet opvallen? Rihanna … heeft dit uit de eerste hand ervaren. Ze was geen marketeer die in een kamer focusgroepen zat te bestuderen. 

V: Vertel ons wat meer over Indeed en hoe goed jullie mee zijn met hoe de wereld werkt, want ik denk dat dat een belangrijk onderdeel is.

A: We begonnen als zoekmachine. We stuurden mensen door naar allerlei andere websites, wat geweldig was omdat we daarmee werkzoekenden hielpen. Maar toen we met een kritische blik gingen kijken, beseften we: het is onze missie om mensen aan een job te helpen, niet om mensen op vacatures te laten klikken. Er gebeurt veel tussen het klikken op een vacature en het daadwerkelijk aangenomen worden. 

Nu richten we ons op een tweeledige marktplaats, met miljoenen werkgevers die rechtstreeks werken vanop Indeed. Zij beheren de connecties en interacties met de sollicitanten die wij voordragen. We willen een menselijke connectie tot stand te brengen in iets dat onpersoonlijk aanvoelt. Een hoogtepunt tijdens de coronacrisis was dat het aantal werkgevers dat videogesprekken via het platform wilde voeren plots met 1600% steeg. En dat terwijl we mensen al jaren probeerden te overhalen om videogesprekken te gebruiken op Indeed! We ontwikkelden dus een nieuw platform voor videogesprekken. Nu kunnen mensen Indeed laten weten wat ze zoeken en vervolgens heel snel en makkelijk in gesprek gaan met een recruiter of hiring manager. Dit proces duurt gemiddeld enkele dagen in plaats van meerdere weken. 

V: Hoe heb je geleerd om een organisatie op te zetten waarin iedereen met elkaar meedenkt?

Ik zeg heel vaak "Ik weet het niet" bij Indeed. Ik zeg hardop dat innovatie een van onze kernwaarden is, maar de onderliggende gedachte is dat zekerheid de grootste vijand van innovatie is. Ik heb in mijn privé- en werkleven veel meer problemen veroorzaakt door ergens van overtuigd te zijn en het vervolgens mis te hebben, dan door nieuwsgierig te zijn. 

Ik denk dat het belangrijk is dat iedereen en het hele leiderschapsteam regelmatig "Ik weet het niet" zeggen. En ook: "Ik had het mis." Men zegt dat het veel makkelijker is om "Het spijt me" te zeggen dan "Ik had het mis", maar ik probeer zo vaak mogelijk dat laatste te zeggen. 

CEO Chris Hyams aan het woord tijdens SXSW 2023

V: Als de afstand tussen open vacatures en werkzoekenden steeds groter wordt door de evolutie van AI en andere technologie, hoe moeten we de toekomst dan zien? En wat is onze rol in het doordenken van deze toekomst?

Dit is een superlastig onderwerp omdat AI een ander machtsniveau kent dan andere technologieën. Volgens mij zal het net als bij elke andere technologische vooruitgang gaan. Ik denk dat het meer zal ontwrichten omdat het zo snel gebeurt. Mijn beste vriend is professor Engels en we hebben de laatste 25 jaar vaak gepraat over het kat-en-muisspel tussen kinderen die spieken en Engelse docenten die hen daarop proberen te betrappen. Nu is hij voorzitter van de afdeling Engels aan de Utah State University en elke afdelingsvergadering ... gaat nu over ChatGPT. Ze praten niet over recruitment; ze praten nergens anders over. 

Ik denk dat we op weg zijn naar lange periodes van grootschalige ontwrichting. We moeten ons daarop voorbereiden. Maar ik denk niet dat we structurele werkloosheid krijgen, waarmee ik bedoel dat er zo'n enorme verandering plaatsvindt dat een heleboel mensen voor altijd zonder werk komen te zitten. Ik denk wel dat de cycli elkaar steeds sneller zullen opvolgen en de ontwrichting zelf steeds groter wordt. We krijgen dan te maken met een maatschappelijke omwenteling omdat miljoenen mensen tijdelijk werkloos worden. Bij Indeed nemen we dit heel serieus en willen we uitzoeken hoe we zo snel mogelijk mensen aan het werk krijgen. Hopelijk denken anderen daar ook over na.

V: Hoe kunnen we doelbewuster nadenken over het beheersen van de risico's die onze gemeenschappen met zich meebrengen, maar die momenteel onder de radar blijven? 

In de fysieke wereld denken we na over hoe we gebouwen toegankelijk kunnen maken. Maar hoe maak je je producten in de softwarewereld toegankelijk voor mensen die slecht zien of horen? 

Een vriendin van me, Susan Smith, is een activiste die opkomt voor de rechten van mensen met een beperking. Ze liet me een cartoon zien die ik toen nog nooit had gezien, maar die nu min of meer ons denkkader is geworden. Op de cartoon zien we een groep kinderen voor een school. Alles is bedekt met sneeuw en er is een trap met een oprijplaat aan de zijkant. Een man verwijdert de sneeuw van de trap en het kind in de rolstoel vraagt: "Kunt u alstublieft de oprijplaat sneeuwvrij maken zodat ik de school in kan?"

De man die aan het scheppen is, zegt: "Ik doe eerst de trap en als ik daarmee klaar ben, ruim ik de sneeuw op de oprijplaat." En het kind zegt: "Als je de oprijplaat sneeuwvrij maakt, kunnen we allemaal via de oprijplaat naar boven." Vandaar dat we de uitdrukking "shovel the ramp" gebruiken: de oprijplaat vrij maken. Dit idee komt van Susan en andere mensen. 

Als je software ontwerpt die toegankelijker is, zorg je ervoor dat mensen hem makkelijker kunnen gebruiken, makkelijker dingen kunnen zien en beter kunnen navigeren. Producten en gebouwen ontwerpen die toegankelijker zijn, is beslist beter voor iedereen. 

V: We kunnen het systeem niet aanpassen als de ontwerpers het systeem niet willen zien zoals het werkelijk is. Hoe heb je jezelf leren openstellen voor groei? 

Zo'n vijfenhalf jaar geleden keek ik naar de stapel boeken op mijn nachtkastje en besefte ik dat ik alleen maar boeken van mannelijke auteurs las. En toen realiseerde ik me: "O, ik lees alleen boeken van blanke auteurs". Daarna besloot ik om een tijdje - dat is inmiddels vijfenhalf jaar geleden - alleen nog maar boeken van mensen van kleur te lezen. Het was een diepgaande studie, net als alle andere dingen die me ooit hebben veranderd. Dat komt deels omdat het zo moeilijk is voor een heteroseksuele, blanke, valide, anderszins bevoorrechte en van geboorte invloedrijke cispersoon om zich meer dan oppervlakkig in te leven. Je kunt een film bekijken of een gesprek voeren dat je flink aan het denken zet, maar daarna ga je gewoon weer verder met je leven.

Ik heb dus een periode lang een nieuw perspectief bestudeerd, de manier waarop ik naar dingen kijk veranderd en vervolgens veranderd naar wie ik luister. Vorig jaar begon ik bij Indeed eens per week met een willekeurige groep te lunchen in het kantoor van waaruit ik op dat moment werkte. Vervolgens begon ik dat te doen via Zoom, en nu spreek ik twee keer per maand af met een kleine groep zwarte vrouwen bij Indeed, met drie tot vijf mensen per keer. 

Ik heb nu zo'n 120 mensen ontmoet en we zijn nu 28, 29 sessies verder, en anekdotes veranderen in echte data naarmate je steeds meer gesprekken voert. Ik zie keer op keer patronen en zelfs met al het werk dat we doen, is het heel duidelijk wat voor ervaringen iemand heeft die gemarginaliseerd is en dezelfde ruimte binnenloopt als ik. Ik heb geen referentiepunt, tenzij ik me er echt in verdiep. Ik weet niet hoe ik dat op een ongedwongen manier moet doen. Voor mij was het dus een nieuw perspectief. En nogmaals, die filosofie van "shovel the ramp" is door die ervaring nog belangrijker geworden.

Wil je graag het hele gesprek horen? Luister hier naar de opname.